Niech mnie ktos uszczypnie!

No i jestem w Californii :D Wierzyc sie nie chce...
Do NY dotarlam bez wiekszych problemow. Szkolenie jakos przetrwalam - nudne bylo, ale za to mnostwo dziewczyn wiec do przezycia! Polish National Team odnalazl sie dnia drugiego i bylo tak jakos razniej! Lezac na lozku mialam widok na Manhattan!!! Byla i wycieczka do NYC. Niestety krotka i glownie przez szybe autobusu... ale 50 min na Time Square wystarczy do pokochania tego miasta!!! Wroce tam na milion procent!!!

W czwartek przed polnoca wyladowalam w Cali. Niestety tym razem byly problemy - 3 godziny siedzenia w samolocie na JFK bo pogoda zla nad Chicago... Chcialam zobaczyc JFK to zobaczylam, chyba z kazdej strony ;) z racji pozniej godziny wyjechal po mnie tylko T., ale M. wstala sie przywitac. Dziewczynki przygotowaly transparent, z ktorym ten 'borok' sam stal na lotnisku, kwiaty byly i balony. I mili sa tacy i bardzo w porzadku!!! Dziewczynki mnie rano wysciskaly (jak dostaly prezenty to jeszcze bardziej wysciskaly! i paradowaly w koszulkach z flaga PL). Fajne sa mega, chociaz nie rozumiem polowy z tego co mowia, ale T. mowi ze mam sie nie martwic, ze P. mnie wszystkiego nauczy (swoja droga buzia jej sie nie zamyka!).

Dom super, moj pokoj meeeeegaaaaa super - duzy, ladny.  Rozpakowalam sie dzis ladnie, pobawilam z dziewczynami, pojechalam z M.na shopping, bylam na spacerze. Pies mnie pokochal, z wzajemnoscia, od pierwszej minuty - to dobrze, bo jest tak wielka ze mogla by mnie zjesc na raz ;) jak mnie traci lapa zeby ja glaskac to sie boje zeby mi reki nie zlamala. Miasteczko... cudowne i takie uroczo amerykanskie! Kawalek za domem konczy sie droga, jest cudowny widok i mozna sobie biegac, spacerowac z psem, co uskuteczniam codziennie :)

M. mnie straszy ze zostane tu na stale bo wszystkie jej operki do tej pory zostaly... spokojnie, powiedzialam jej ze bede pierwsza ktora wroci do domu ;p Do trzech razy sztuka ;)

Ze jestem zachwycona to malo powiedziane!!! Coz by tu powiedziec... na razie zostaje :)




Wiecej wkrotce ;)

Już za tydzień...

... o tej porze będę w NY. Chyba dalej nie wierzę ;)

To znaczy wierzę w momentach, gdy przychodzi mi się pożegnać z moimi bliskimi. Wtedy trochę sobie płaczę i najchętniej rozpakowałabym ten cały majdan i została. A co?!?! Euforia miesza się z przerażeniem. Zdecydowałam się, więc się pakuję. Mój pokój wygląda jakby przeszło przez niego tornado, a kupa rzeczy "które ewentualnie chcę zabrać" rośnie w siłę. Oj, będzie ostra selekcja! Ale nie dziś... Dziś kupka pewnie jeszcze urośnie, bo trzecie pranie się robi :)

Wahania nastrojów mam, jak to baba. W chwilach słabości internetowo zwiedzam miejsca, które chciałabym zobaczyć na żywo albo kontaktuję się z mą dyplomowaną Filozofką, która posiadając takie oto kwalifikacje zawodowe:

„lektura klasycznych tekstów filozoficznych i gruntowny kurs logiki umożliwiają precyzyjne i w sposób metodologicznie uzasadniony uargumentowanie swych przekonań, a jednocześnie uodparniają na nieuczciwe chwyty erystyczne, wyrabiając sprawność negocjowania i umiejętności retoryczne. nabyta wiedza oraz zdobyte kwalifikacje pozwalają na krytyczny stosunek do współczesnego świata, wyrabiając dystans i otwartość wobec spraw życia codziennego.”

argumentuje dosadnie swoje przekonanie, iż robię dobrze i będzie wspaniale wykorzystując swoje umiejętności retoryczne, a także ma bardzo krytyczny stosunek do mojego marudzenia i panikowania oraz za pomocą niezwykle wyszukanego słownictwa otwiera mnie sprawy nowego życia codziennego...
A jako, że posiada ona do tego kwalifikacje to ja jej słucham i wierzę! I lepiej mi trochę :)

Właściwie to się cieszę na ten wyjazd :D Pomarudzić ludzka rzecz.