Już za tydzień...

... o tej porze będę w NY. Chyba dalej nie wierzę ;)

To znaczy wierzę w momentach, gdy przychodzi mi się pożegnać z moimi bliskimi. Wtedy trochę sobie płaczę i najchętniej rozpakowałabym ten cały majdan i została. A co?!?! Euforia miesza się z przerażeniem. Zdecydowałam się, więc się pakuję. Mój pokój wygląda jakby przeszło przez niego tornado, a kupa rzeczy "które ewentualnie chcę zabrać" rośnie w siłę. Oj, będzie ostra selekcja! Ale nie dziś... Dziś kupka pewnie jeszcze urośnie, bo trzecie pranie się robi :)

Wahania nastrojów mam, jak to baba. W chwilach słabości internetowo zwiedzam miejsca, które chciałabym zobaczyć na żywo albo kontaktuję się z mą dyplomowaną Filozofką, która posiadając takie oto kwalifikacje zawodowe:

„lektura klasycznych tekstów filozoficznych i gruntowny kurs logiki umożliwiają precyzyjne i w sposób metodologicznie uzasadniony uargumentowanie swych przekonań, a jednocześnie uodparniają na nieuczciwe chwyty erystyczne, wyrabiając sprawność negocjowania i umiejętności retoryczne. nabyta wiedza oraz zdobyte kwalifikacje pozwalają na krytyczny stosunek do współczesnego świata, wyrabiając dystans i otwartość wobec spraw życia codziennego.”

argumentuje dosadnie swoje przekonanie, iż robię dobrze i będzie wspaniale wykorzystując swoje umiejętności retoryczne, a także ma bardzo krytyczny stosunek do mojego marudzenia i panikowania oraz za pomocą niezwykle wyszukanego słownictwa otwiera mnie sprawy nowego życia codziennego...
A jako, że posiada ona do tego kwalifikacje to ja jej słucham i wierzę! I lepiej mi trochę :)

Właściwie to się cieszę na ten wyjazd :D Pomarudzić ludzka rzecz.